Schodzę, a jeśli pytasz mnie, kto jestem,To mówię; jestem nietrwały towarzyszWiatrów ucichłych, zapomnianych twarzy.— Czesław Miłosz

 

Zawsze uważałem, podobnie jak Staś, że sztuka musi czerpać z konkretnej, lecz własnej przestrzeni, z losów znanych nam ludzi, z ich często banalnego czy wręcz pospolitego doświadczenia. I zmierzać ku uniwersum. Nie ma sztuki jako takiej, która rodziłaby się z niczego. Nawet najbardziej abstrakcyjna sztuka ma swoje zakorzenienie i swoje źródło w konkretnej rzeczywistości, w dotkliwości naszego bytu. — Wiesław Myśliwski

Człowiek i jego otoczenie; krajobraz. Nie ma nic więcej. Jaki jeszcze inny motyw malarski ludzie wymyślili? Tylko człowiek i krajobraz. W konkretnym miejscu i czasie. Lub poza nimi. — Stanisław Baj